باریجه

باریجه

نام علمی:

(Ferula gommosa BOISS.(APiaceae

مشخصات گیاه شناسی:

گیاهی چند ساله که ارتفاع آن به حدود ۲ متر می رسد، برگ ها دارای بریدگی و پوشیده از کرک می باشد. گل های آن زرد رنگ است و از ساقه ی آن در اث نیش حشرات یا خراش شیره ای خارج می شود که در مجاورت هوا سفت شده و به رنگ قهوه ای یا قرمز در می آید و همان صمغ باریجه است. نام های دیگرآن بارزد، قاسمی و قاصنی می باشد.

خواص دارویی و کاربرد:

ترکیبات شیمیایی آن شباهت زیادی به انغوزه دارد، در شیرابه آن رزین شامل گالبانتورزینوتانول (۸) و امبلی فرون می باشد.

باریجه ضدعفونی کننده است و برای عفونت های ریه و آسم از آن استفاده می شود. برای بیماری های عصبی، ضعف معده و کبد و طحال و صرع و بواسیر از آن بهره می گیرند.

مصرف آن با سرکه برای خارج کردن جنین مرده تجویز می شود. در رفع سوزش مجاری ادراری بسیار اثربخش است. ضماد آن مخلوط با روغن زیتون برای درد پهلو و کمر و تحلیل ورم و درد رحم بسیار نافع می باشد. در صنایع چسب نیز از آن استفاده می شود.

زیستگاه:

باریجه در کوهپایه های شرق، شمال و جنوب استان مشاهده می شود. نمونه برداشت شده از منطقه حفاظت شده آرک، ارتفاعات جنوب روستا می باشد.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *