آفتاب گردان

نام علمی :       Helianthus annus L.

مشخصات :

گیاهی از خانواده مرکبان ، یکساله با ساقه ای قوی و برافراشته که ارتفاع برخی گونه ها به حدود ۲/۵ متر می رسد. سطح برگ ها پوشیده از کرک بوده و پهن می باشد. گل آذین آن کاپیتول یا کلاپرک و طبق مانند است. گل های زبانه ای و کناری آن زرد می باشند.

آفتابگردان دارای واریته های آجیلی و روغنی می باشد. تخم آفتابگردان در واریته های مختلف ۴۰ تا ۵۰ درصد روغن دارد که از روغن آن بیشتر در تغذیه استفاده می شود ، علاوه بر این در صنایع رنگ و نقاشی نیز از آن استفاده می نمایند. پس از روغن کشی ۱۰ تا ۱۲ درصد مواد ازته باقی می ماند.

 

خواص دارویی و کاربرد :

از تجزیه شیمیایی برگ آفتابگردان کاروتن و لوتئین و مواد ازته گزارش شده است. در اندام های هوایی گیاه کلوژنیک اسید وجود دارد.

روغن آفتابگردان از اسیدهای چرب غیر اشباع بسیار غنی است و به این دلیل برای تغذیه توصیه شده است. در روغن آفتاب گردان لینولئین ، اولئین ، پالمیتین ، استه آرین و آراشیدین وجود دارد.

میزان اسیدهای چرب روغن آفتاب گردان ، پالمتیک اسید ۶ درصد استئاریک اسید ۵ درصد ، از جمله اسیدهای چرب اشباع شده و اولئیک اسید ۲۱ درصد ، لینولئیک اسید ۶۶ درصد از جمله اسید های چرب غیر اشباع می باشند.

در روغن آفتاب گردان لیپاز ، فنولاز و ویتامین F وجود دارد.

مصرف روغن آفتاب گردان به دلیل وجود اسید های چرب غیر اشباع برای افرادی که رژیم ضد چربی خون دارند مفید می باشد. تخم آفتاب گردان نرم کننده سینه و مدر است و برای ناراحتی های برونش و حنجره مفید می باشد. صدا را ساف می کند و برای تسکین سرفه و سرما خوردگی مفید می باشد. عصاره الکلی گل های آفتاب گردان ضد تب بوده و برای رفع تب مالاریا نیز کاربرد دارد. مصرف دانه آفتاب گردان مقوی و برای رفع سستی اعضای بدن مفید می باشد.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *